Lentefeest in trujillo

E578C81A-41AC-4484-89A9-C79FABC0DBC9Wat was het zondag een leuke dag! Ik had een vrije middag aangevraagd van de niños ( het jongenshuis) en kon daarom naar het lentefeest in Trujillo. De parade begon pas in de middag, maar ik was er ‘s morgens al omdat het heerlijk weer was. Ik viel gelijk met mijn neus in de boter want op plaza des Armas was een dansgroep uit de bergen aan het dansen onder begeleiding van trommels en een fluit.

IMG_0883

Later die dag zag ik ze terug in de optocht, maar nu stond ik er met mijn neus bovenop. En…. soms nodigden ze mensen uit het publiek uit om mee te dansen. Ik werd ook gevraagd. Twee keer zelfs en natuurlijk zei ik geen nee. Ik hou van dansen en zeker met trommels erbij.

Jammergenoeg heb ik geen bewijs, want er was niemand die van mijn optreden een foto kon nemen.
In de middag was mijn privé gids er wel en zijn we naar de plek gelopen waar de optocht was. Ach wat had iedereen zijn best gedaan op de praalwagens. En op elke wagen een lentekoningin die maar bleef zwaaien naar de mensen langs de kant. Dansgroepen, prachtig uitgedost en uit allerlei regio’s, wisselden samen met de tientallen muziekkorpsen de wagens af. Langs de kilometerslange route verhuurde mensen plastic stoelen die steeds goedkoper werden, naarmate de starttijd dichterbij kwam. Wij stonden op een muurtje. Helemaal gratis en bovendien goed overzicht.

838784F7-6B8F-475D-BA8C-2C8E6D5D6094

4733DCF0-53C7-4AEA-BCFB-B5185ACA606ED8280A4D-A545-498E-8008-A21CE834EFA435F88D28-C854-430D-A544-3CD154DF4E25

3C158D5C-E65B-4966-9D06-89B9DE2CC9B7

Voor de verkoop: suikerspinnen

Het enige kleine nadeel was dat ik na drie dagen nog steeds veel hoest en bijna geen stem heb.
Maar Julio wist raad. Er is echt van alles op straat te koop waaronder ook emoliente, een drankje van de Inca’s dat heel goed voor je gezondheid zou zijn. En toen ik tegen de verkoopster zei dat ik zo’n last van ‘tos’ had, kreeg ik een op maat gebrouwen drankje. Voor degene die zich bij het lezen nu ongerust gaat maken over alweer zo’n drankje van de straat: Het was een warm goedje dat volgens mij al de hele dag in een soort ijzeren pan aan het pruttelen was. Ik heb de ingrediënten nog even nagevraagd: lijnzaad, kamille, kweepeer, ananas, rode appeltje, gerst, een kruid dat paardenstaart heet en nog wat namen die ik niet in de vertaling terug kon vinden.
Het is nu een paar uur later, maar ik geloof warempel dat het nog helpt ook, want mijn stem is weer goed hoorbaar en mijn keel is niet meer rauw.

2A4639F3-D839-4D86-A10F-CB8558AF889E

Het emoliente verkooppunt.

 

Een middagje er tussenuit

Vandaag scheen de zon volop en ik was behoorlijk druk op school geweest. Twee goede redenen om ontspanning aan zee te zoeken, hetgeen hier dus altijd wil zeggen aan de Stille Oceaan. Een zee die ik tot voor kort alleen van de Grote Bosatlas kende. Soms, als ik er op uitkijk, zeg ik het hardop tegen mezelf:.Wilma, dit is de Stille Oceaan hè.  Alleen dit keer was dat niet aan het strand bij Huanchago, maar gingen we met de Combi ( lees transportwagen) vanuit Trujillo naar het plaatsje Moche, een paar kilometer buiten Trujillo. Daarna met de benenwagen naar Delicia dat er onmiddelijk naast ligt, om bij de zee uit te komen.

2EC4CD7F-8094-41E7-94CE-718FD2C813B4

Deel van plaza des armas, Moche, met graffiti.

CD76319C-B345-4159-84B6-F973602D3B41

Plaza des Armas, Moche

AE330CB5-BF6F-42F3-A5FB-5CB0C5990A09

Moche is een klein en vooral rustig stadje dat, zoals elke zichzelf respecterende Peruaanse stad, een plaza des Armas heeft. En dat niet alleen; er is ook prachtige graffiti te zien. Dat heb ik al veel vaker waargenomen, maar ik vergeet het steeds te zeggen. Hier worden de straten regelmatig opgefleurd met muurschilderingen.

856252D4-2051-4A48-A43F-B1D7E14E04E1

 

056415DE-BEE0-4671-8F7C-63CA54A0B446

CC7FEEA8-7300-4402-8D8E-EF45A5E12C6C

Onderweg tussen Moche en Delicia

Delicia is een stadje, zo begreep ik, van de gegoede wereldburger. Er staan nette grote huizen van eigenaars die de meeste tijd in het buitenland wonen. Er zijn perkjes met bomen en planten die wij in het klein voor het raam in onze huiskamers zetten. En verder is het er behoorlijk stil. Eerlijk gezegd vond ik dat voor een keer wel een verademing: de rust van beide stadjes.

B2BC5383-A95C-41A4-887D-32CB88661558

Huizen van de gegoede burgers in Delicia

6B6142D0-9AAC-4E9B-8DF4-AB2900B4E9EB

Een visser in Delicia

Het strand is smal, met grote rotsen die ook nog een eind verder in zee liggen en waartegen de golven bruisend en spattend op stuk slaan.

Al met al was ik ineens zomaar op vakantie.

Het ritme van de dag

3E1680EF-186F-43DC-AD50-C1E79FC3A108

Huanchago, bijna avond.

Naar welke plek je ook gaat en wat je daar ook doet, na verloop van tijd ontstaat er een ritme van de dag. En alles wat eerst behoorlijk vreemd en ongewoon was, wordt in dat ritme opgenomen alsof het altijd zo is geweest.
Ik woon bijvoorbeeld bij mensen in huis in een zijkamertje van hun woonkamer. Als ik mijn kamerdeur opendoen, sta ik meteen in hun ruimte. Dat vind ik nog steeds enigszins ongemakkelijk. Ook als ik naar mijn ‘eigen’ badkamer en wc ga, moet ik door die woonkamer. Maar ‘s morgens als de alarm van mijn telefoon me wekt, is daar nog niet niemand en doe ik als eerste de dingen buiten mijn kamer: tuttelen in de badkamer, broodje smeren in de keuken, thee zetten. Meestal komt Manu, de man des huizes, een half uurtje later uit bed en gaat hij buiten een sigaretje roken, maar dan zit ik alweer aan het ontbijt in mijn kamer.

6851410F-9589-4DEC-8F4B-0C80681C5543

Twee soles uit mijn portemonnee pakken en alvast in de zak van mijn fleecevest doen, zodat ik het geld meteen bij de hand heb in de bus, hoort ook bij het ritme van de dag. De busreis Is ook min of meer gewoon geworden, net zoals het zand, de gekleurde huizen, de lange  muur met prachtige afbeeldingen van mozaïek waarlangs de bus rijdt, het lawaai in de stad; het getoeter en geroep, allemaal onderdeel van de dagelijkse gang van zaken.

2ACF1EB6-181D-44B6-8BA8-B2FFBD56A94E

De muur met mozaïek.

DFACF3F2-9EBB-40EA-925F-7C14F259EFE6

Een ander deel van de muur. Wat ik ervan maak is dat er tijdperken op af worden gebeeld, ook van Europa.

Soms ga ik uit school Trujillo in, naar Plaza des Armas waar je zo lekker op een bankje kan zitten, of op de trappen van het standbeeld in het midden. En dan maar kijken. De laatste keer was ik zelf een bezienswaardigheid voor een groepje christenen die een dagje uit waren met hun dominee. Of ik por favor met hen op de foto wilde. Ja hoor, geen probleem.

Verder kent Trujillo heel veel verschillende wijken en elke keer kom ik verrassingen tegen.

4458EA94-BA74-4E9B-99A4-5F003B35D9D1

Een hele straat met ieniemienie dierenwinkeltjes en vooral kippen.

66303A37-4913-443B-A206-5B029BDE7C7C

Ik denk dat Peruanen dol zijn op torta, met veel kleur, zoals hun huizen, want taart wordt veel gekocht.

FE9AFA9B-2FDE-4DEE-97E2-74F25EE4A214

Daar waar het goedkoop is, zijn altijd heel veel mensen. Elke dag ‘markt’ in de straat

Als ik meteen uit school doorga naar ‘huis’, krijg ik bijna onmiddellijk mijn warme eten voorgeschoteld door de vrouw des huizes. Dat eet ik in hun woonkamer. Ik ben er aan gewend geraakt dat ik niet zelf eten kook. Ik krijg het van Cristy of ik eet buiten de deur: spotgoedkoop.

Meestal pak ik daarna mijn iPad, telefoon en portemonnee en ga naar het strand tot het donker wordt en kouder. Dat is meestal zo tegen half zeven. En soms ga ik wandelen in de omgeving.

A851F461-A7C8-4507-B0E6-3533800EDBB1

Huanchago

Huanchago met zijn kerkje op de heuvel, maar…….ons kerkje op de heuvel in Heelsum blijft nummer 1

3528C96C-ABB1-465C-BFF7-135FFC96D794

Op een van mijn wandelingen kwam ik op de plek waar het riet groeit voor de tortoras caballitos. En waar het ook wordt gedroogd.

In de avond zit ik het liefst op mijn kamer. Op bed zoals nu, met mijn rug tegen de muur en een hoofdkussen ertussen. Ik lees, kijk een Spaanse serie op Netflix, schrijf, mijmer. Er staat hier o.a ook nog een tafeltje met een rechte stoel. Daar leer ik wat Spaans, maar gek genoeg niet zoveel als ik in Nederland deed, terwijl het gebrek aan taal niet minder is.
Soms denk ik weleens dat een comfortabele bankje of stoel hier niet verkeerd zou zijn, maar het is geen groot verlangen. Op de een of andere manier heeft dit leventje op de vierkante meter ook een soort charme gekregen, hoewel ik vermoed dat de tijdelijkheid ervan een niet onbelangrijk deel van de charme is. Net zoals het feit dat ik betrekkelijk veel vrije tijd met alleen mezelf doorbreng, alsof ik in retraite ben. Dat hoeft helemaal niet, want het vrijwilligershuis staat een paar straten bij mij vandaan en er wordt regelmatig wel iets op de groepsapp gedeeld over activiteiten of uitstapjes, maar ik geloof het wel. Één keer per week eet ik met hen, dat is min of meer verplicht en dat was het.
Ik ben wel van plan om met de maandelijkse schoonmaak mee te doen van het strand dat ook door vrijwilligers van OtraCosa wordt georganiseerd. Dat is zaterdag.

Waarr ik erg van geniet zijn de ships-passing-in-the-night-gesprekjes. In de bus met studenten (er zijn heel veel colegios in Trujillo). En kortgeleden nog met een nonnetje. En het gesprekje met de jonge marathonloper die allerlei landen afging om die passie te leven, was ook inspirerend. Net zoals een surfleraar, die bij tijd en wijle op een cruiseschip werkt als zijn geld op is, maar ook huizen schilderde en zelfs een paar jaar visser was op een door mij zo bewonderd bootje. Iedereen heeft zijn eigen verhaal.

Voor ik het weet, is het 22.00 uur en maak ik aanstalten om te slapen. Met de wekker op 5.45 uur lukt het me niet om veel later naar bed te gaan, wil ik de volgende dag weer uitgerust aanwezig zijn.
En zo vind ik zoetjesaan mijn weg.

Ziekenhuisbezoek

Gisteren heb ik de moeder van Julio in het ziekenhuis bezocht. Ja, inderdaad: opgenomen. Men probeert met een infuus de voet nog te redden, maar ik heb er eerlijk gezegd een hard hoofd in.

De foto’s die ik in het ziekenhuis heb gemaakt, spreken voor zich, dus ik probeer mijn mond te houden.
De gang van zaken is als volgt. Bezoekers worden één voor één binnengelaten bij het bovenstaande traliehekwerk door een bewaker.

8C3DC108-C691-48C7-9E58-856EF7B51088

Dan passeer je meteen de eerste hulp: emergencia. Dat zijn een paar kamertjes zonder deuren als je geluk hebt (denk ik), of je ligt in een tochtige smalle gang met uitzicht op de open lucht erboven te wachten tot er een dokter komt. Op een gegeven moment komt die smalle gang uit op een grote hal.

5616E7C0-8F37-4D98-B6A8-7C88AF64A0A5

Links en rechts de ijzeren deuren met toegang tot de afdelingen. Een deur voor de mannen en jongens, en de andere deur voor de vrouwen en meisjes. Die deur ga je niet zomaar door. Midden in de hal zit iemand van de bewaking op een stoel met de papieren voor zijn neus waarop de namen van de patiënten met de hand zijn genoteerd. Als je voor mevrouw A komt dan zeg je dat tegen hem en dan doet hij een oproep naar de desbetreffende afdeling: bezoek voor Mw A. En als degene aan de andere kant solo zegt – er mogen hooguit twee mensen bij de patiënt- loopt de bewaker naar de ijzeren deur, steekt zijn hand door het kapotte raampje en haalt aan de binnenkant de deur van het slot. Nu mag je naar binnen.

Verpleegkundigen klokken aan het begin van hun dienst in met een duimafdruk op een display dat in de hal hangt en klokken ook weer uit aan het einde van hun dienst. Zij verzorgen de medicatie en andere verpleegkundige handelingen.

Het eten wordt klaargemaakt in de keuken ( waarvan foto, want daar loop je ook gewoon langs) en als de patiënt niet zelf kan eten, is er hopelijk iemand uit je kennissenkring of familie.

832AD494-8FA4-46A5-A6B4-5D353291267A

‘ s Nachts is er altijd een familielid, als je die hebt. Deze slaapt op een veldbedje op de stenen vloer in de grote hal, of bij de patiënt op de grond. Ik zag ook mensen in de open gangen met een plaidje om zich heen op de grond zitten. Julio slaapt in de krakkemikkige rolstoel die zijn zus op de kop heeft getikt en waarmee ze zijn moeder naar het ziekenhuis hebben gereden.

8EEA80FC-51CA-4900-90CC-B349C8FE3BEB

Ik kon het geheel alweer niet bevatten, maar ik heb het min of meer opgegeven er iets van te vinden. Zo is het hier in (algemene) ziekenhuizen. Punt. Er zijn ook privé klinieken. Daar zou het er anders aan toegaan. Tuurlijk.