Naar Huaraz

Het heeft even op zich laten wachten: een nieuw verslag van deze huismus. Ik had geen puf. Ik heb nu al weken een hoest die maar niet overgaat en zo langzamerhand ging mij dat niet in de kouwe kleren zitten. En dan komt er ook nog bij dat ik weliswaar een ander onderkomen heb met eigen badkamer, wc en een eigen ingang, maar……ik heb uitzicht op het dakterras van een hotel waar ze vaak in het weekeinde bruiloften vieren.

IMG_1241

Uitzicht op de balzaal.

Van de vroege middag tot in de late uurtjes wordt er salsa muziek gespeeld en gedanst. Gelukkig heb ik oordopjes, want anders zou ik doordraaien, geloof ik. Hoe dan ook, beetje bij beetje raakte mijn energie toch wel op. Ik heb me zelfs een keer ziek gemeld van school en de hele dag in bed gelegen.
Daarom kwam mijn reisje het afgelopen weekeinde met twee andere vrijwilligers naar Huaraz heel goed uit. Even geen muziek en misschien zou ik ook wel opknappen van de berglucht, want Huaraz is een stad midden in het Andes gebergte op wel 3050 meter hoogte. Zeer de moeite waard volgens Yvonne, een Nederlandse vrijwilligster die er voor mijn tijd was. We vertrokken met de nachtbus die er 8 uur over doet om in Huaraz aan te komen, maar toen ik in alle vroegte die bus uitstapte, voelde ik mij nog veel beroerder. Dat werd in de loop van de dag alleen maar erger: knallende hoofdpijn, misselijk, kortademig, droge mond. Ik was helemaal van de wereld. Ik weet nu wat hoogteziekte inhoudt. Afschuwelijk. Als iemand mij een vliegtuig naar huis had aangeboden, was ik onmiddellijk vertrokken, maar nu lag ik alweer ziek te zijn, maar dan op een hostelkamertje dat we met ons drieën deelden. En de eenvoudige bergtochten die we hadden bedacht, gingen voor mij niet meer op, want na anderhalf dag was ik weliswaar een stuk opgeknapt, maar opnieuw de hoogte opzoeken, durfde ik niet aan. De andere twee zijn wel gegaan, en ik heb op mijn manier de stad verkend. Traag als een schildpad, want bij de minste inspanning werd ik licht in mijn hoofd of buiten adem.

IMG_1193

Huaraz is het Peru van de plaatjes in de reisgidsen waar de vrouwen rokken in laagjes dragen en een hoge hoed op hebben. Op hun rug een kleurige doek die om hun hals is vastgeknoopt waarin ze de boodschappen dragen of een baby. En ook daar is natuurlijk een plaza des Armas maar dit keer met de Andes op de achtergrond en zijn besneeuwde toppen.

IMG_1209

Onze kamer keek uit op de straat waar allerlei handeltjes al in de vroege ochtendstond worden op gezet. Van een Peruaans ontbijt (drankjes met een onbestemde kleur van quinoa of haver) maar ook fruit, broodjes, vers sap en hele rijen geplukte kippen en cavia’s. En ook hier vrouwen die thuis eten gekookt hebben, dat  in die kleurige doeken vervoeren en dan op straat verkopen: rijst met kip en soms twee schijven gekookte piepers waar een sausje overheen gaat. Tegen twaalf uur s nachts is de hele boel weer opgedoekt en hoor je alleen nog de honden blaffen. Die lopen hier in Peru veel los rond. Ook in Huanchago en Trujillo.

IMG_1225

Iglesia Del Señor De La Soledad

Op zaterdag slenterde ik wat rond. Alleen al door zo’n stad lopen is een belevenis. Als troost voor de gemiste bergtrips, trakteerde ik mezelf op een massage. Dat heeft mij overigens ook nog eens bijzonder goed gedaan. Op zondag wilde ik het museum bezoeken, maar ik heb alleen in de tuin gezeten van dat museum. Er was de hele dag geen elektriciteit in Huaraz en de voorwerpen hadden toch echt wel licht nodig om tot hun recht te komen. In de tuin stonden monolieten opgesteld uit vervlogen tijden.

IMG_1222
Daarna op mijn onderhand vertrouwde slakkengang naar de kerk en vervolgens naar het cementerio General Presbitero Villon, een aanrader volgens tripadvisor. Ik keek mijn ogen uit. Ik liep door  straatjes met aan weerszijden de catacomben. En soms was er een een doorkijkje naar een veldje met ieniemienie huisjes. Andere keren liep ik langs muren waarin vierkantjes waren gemetseld met een naam daarop of alleen een nummer. Voor de ingang waren de bloemenverkopers die daar goede zaken doen, want volgens mij besteden de Peruanen de nodige aandacht aan hun doden. Veel verse bloemen en overal grote plastic bakken waar de uitgebloeide bloemen in gaan en die redelijk gevuld waren.

IMG_1231

IMG_1237

Jammergenoeg was na verloop van tijd mijn batterij leeg en kon ik nergens opladen, omdat de elektriciteit het immers liet afweten.
Ik had nog graag een foto gemaakt van de Andes die er super dreigend uitziet als er regen op komst is. Helemaal zwart.

Met dezelfde Movil nachtbus weer terug naar Huanchago. Meteen toen ik vanochtend thuiskwam, heb ik een afspraak gemaakt bij de dokter. Over twee weken ga ik immers naar Lima waar Nicoline op mij wacht, zodat we samen nog twee weken vakantie vieren. Daar kijk ik erg naar uit. Het zal me toch niet gebeuren dat die vakantie ook nog door dat eindeloze hoesten beïnvloed wordt.

update 21.00 uur Peruaanse tijd.

Samen met een begeleidster van Otra Cosa naar de medische post van Huanchago gegaan. Daar lopen gewoon honden de wachtkamer binnen. Geen probleem. De dokter vond dat mijn linkerkant afwijkend klonk, maar er was geen sprake van infectie. Huh, wat dan? Ik kon of naar de polikliniek van Trujillo, of als ik weer in Nederland terug was, moest ik meteen de specialist opzoeken. Nou zeg, daar had ik niet op gerekend en ook de medewerkster van Otra Cosa niet. Wij hadden ons al verzoend met een antibiotica kuurtje. Dan toch maar door naar Trujillo. Naar de privékliniek voor de rijke mensen wel te verstaan. Ook daar weer lang wachten, maar met resultaat: hoogstwaarschijnlijk heb ik een allergie ontwikkeld voor stof/ polvo en om preciezer te zijn: in mijn geval voor zand. Met drie dure medicijnen terug naar mijn casa.  Binnen een week gaan die hun werk doen, beloofde hij, anders moet ik terugkomen.

Dacht ik het niet: zoveel zand, dat kan toch nooit goed voor je zijn en dan had ik het alleen nog maar over mentaal welbevinden. Over  al die grauwheid om je heen. Nou mijn lijf houdt er kennelijk ook helemaal niet van. We zitten op één lijn zeg maar, want ik denk dat de dokter gelijk heeft. Ik verheug mij er nu al op: over een week is dit hele gedoe verleden tijd.

5 reacties op “Naar Huaraz

  1. hi zus,
    Niet zo leuk dat je een allergie hebt opgedaan voor zand.
    Op deze manier kan de tijd in Peru wel erg lang duren voor je gevoel, wat niet erg is maar niet op deze manier.
    Nu maar hopen dat het middel snel helpt zodat je in iedergeval met Nicole nog een mooie tijd zal hebben.
    Je komt bijna weer terug naar Holland en hoop je daar snel te spreken en je verhalen uit je eigen mond te horen.
    Het gaat je goed zus

    • He breur, volgens mij slaat het middeltje aan hoor. En ik ga beter mijn best doen met eten, want ik vind het allemaal niet zo lekker hier. Vanmiddag at hier voor het eerst bij een Arabier. Hij had falafels. Zo lekker. Toen ik vroeg wat hij van het eten in Peru vond, lachte hij een beetje. ‘Aardige mensen, zei hij, mooi dorpje hier, maar het eten hier smaakt overal hetzelfde.’ Ik was het met hem eens, maar ik heb wel een beetje veronachtzaamd dat eten wel belangrijk is, om je zeg maar sterk te voelen, en met dat hoesten werd ik steeds wiebeliger. Ook weer voorbij gegaan. En straks ga ik het allemaal inderdaad nog eens mondeling vertellen, net zolang tot je denkt: nu weten we het wel.

  2. Wat vervelend Wilma. En ik heb met bewondering en trots gelezen hoe je je ook daar weer vrolijk doorheen slaat op jouw manier, aanpassend aan je eigen ritme en blij met de kleine dingen. Hopelijk slaat het aan. xx

    • Ja het slaat aan! Heel fijn. Nou, niet altijd vrolijk hoor, maar uiteindelijk wilde ik een avontuur hè. Dat hou ik bij tegenvallers ook voor ogen: allemaal onderdeel van.

  3. Ach, wat vervelend voor je. En hoogteziekte, wie had daar nu aan gedacht. Je bent al best een poosje in Peru maar niet op zo’n hoogte natuurlijk. Je kan er flink beroerd van zijn. Heel goed dat je het rustig aan hebt gedaan. Hopelijk knap je nu snel weer op. Ben je al naar de dokter geweest? Beterschap, lieve groet, Gerda

    • Ha Gerda, ik heb zojuist de update geschreven, dus ja allergisch voor zand. Als ik hier vertelde dat ik mij dat weleens afvroeg, keken ze mij toch een beetje wezenloos aan. Dan zouden daar toch veel meer mensen last van hoesten moeten hebben. Ja, misschien wel. Ik ben nu wel gerustgesteld. Echt ik zat nauwelijks een minuut in zijn spreekkamer of hij zei al: Ah u hoest na een inademing. En het klinkt als een spasma van de bronchiën. En is het s nachts erger? Ik vond hem op slag heel kundig, dat begrijp je. En nu ga ik daar verder niet meer over zeuren, maar soms is gedeelde smart immers halve smart.

Reacties zijn gesloten.