Naar Chiclayo

IMG_1021IMG_1014Het stond vanaf dag één toen ik over het Noorden van Peru ging lezen, al op mijn verlanglijstje: de havenstad Chiclayo. Vanaf Trujillo is dat vier uur reizen met de bus zonder tussenstop, maar dat hadden Marta en ik er graag voor over. Marta is een jonge Spaanse vrijwilligster in het jongenshuis waar ik haar leerde kennen. Toen ik over Chiclayo begon, wilde ze wel mee. Maar voordat je daar bent, is er dus onderweg eerst weer het uitzicht op zandbergen en -velden dat er ook was tijdens de reis van Lima naar Trujillo. Hier en daar een stoffige lange cactus en op plekken waar veel afval ligt, zwermen soms gieren; zwarte schaduwen tegen de hemel. Of je ziet ze tussen het plastic pikken. Dat kan ook.

IMG_1008Chiclayo is een grote ruime stad en behoorlijk schoon. Ook daar zijn veel verwijzingen naar de Mochecultuur die, voordat de Inca’s kwamen, zo bepalend was voor het noorden van Peru. Ik begin zo onderhand de stijl te herkennen. Ongeveer 70 km verder van Chiclayo zijn veel opgravingen gevonden, maar daar hadden we geen tijd voor.

IMG_1042

Alweer zo’n artistiek muur, nu met de geschiedenis van El señor de Sipán, een Moche man

We hebben wel door de stad geslenterd en…… de Mercado Modelo bezocht, de grootste overdekte markt van het noorden. Je kan het niet zo gek bedenken, of je kan het daar kopen: pannen, kralen, stoffen, verse vis, tassen, geplukte kippen, sombrero’s, zelfgemaakt eten en andere lekkernijen die ook op de straat worden verkocht. Er zijn mensen achter naaimachines, schoenenpoetsers, noem maar op. Een klein gedeelte van die grote markt wordt de Mercado de Brujos genoemd: de heksenmarkt. Daarom stond Chiclayo op mijn verlanglijstje. Ik had gelezen over schedels en dierenpoten, omdat daar ( in mijn eigen woorden) de sjamanen hun inkopen doen. Eerlijk gezegd had ik het spannender voorgesteld. Hier en daar zag ik inderdaad wel een schedeltje hangen of dierenpootjes bungelen, maar het meeste waren er toch kruiden te vinden: Hele bossen kamille, salie en ander groen wat ik niet thuis kon brengen. Het lag daar allemaal te geuren. Heerlijk. In de visstraat rook het wel anders. En tussendoor voodoo poppetjes naast een Mariabeeld, afbeeldingen van de boeddha naast injectieflesjes gevuld met vloeistof en besjes of ander spul, schelpen waarin je de zee hoorde ruisen. Heel veel kruidenthee, natuurlijke crèmes en allerlei drankjes die vast ergens goed voor zijn.

IMG_1069

IMG_1065

IMG_1064
Al met al hebben we daar nog lang lopen slenteren, want een bezoekje aan het strand schoot er ook bij in.  Bovendien hadden we honger. Voor 3 euro had ik een lekkere maaltijd met een Peruaans gebakken visje, rijst en een soort erwtenmoes. Daarna naar ons hotelletje Kalu voor 15 euro per persoon per overnachting waar we zelfs warm konden douchen. ( Marta doucht echt koud, en bij mij is het water niet warm, maar de kou is er wel af gelukkig)
De volgende dag dezelfde weg terug naar Trujillo, want in het Noorden is er maar een snelweg: de Carretera Panamericana. Dit keer deed de bus er vijf uur over, vanwege wat stopplaatsen. Een klein schermpje voorin, waarop je zowel op de heen- als op de terugreis een Spaanse soap kon volgen, bracht nog een beetje vertier. We hadden niet bepaald de beste plek in de bus, maar ik ben ondertussen  gewend geraakt aan het landschap, de huizen, het straatbeeld, het vervoer. Ik kijk niet meer ademloos door het raam van de bus. Eigenlijk is dat jammer; dat die verwondering plaats heeft gemaakt voor een zekere mate van gewenning. Aan de andere kant geeft gewenning wel een soort basis. In ieder geval voor mij wel. Als huismusje hip ik nu minder onzeker door de omgeving. En dat is beslist fijn.