Laatste dagen

Zoetjesaan ben ik bezig te vertrekken. Gisteren heb ik de nachtbus naar Lima geboekt voor a.s. donderdag. Ik heb een zomerbroek gekocht om straks luchtiger te reizen. En ik heb profesora Roxana gezegd dat a.s. woensdag mijn allerlaatste schooldag is. Ik kreeg de indruk dat ze daar toch even van moest slikken. Of dat echt mijn laatste dag was, of wilde ik ook nog wel een paar dagen langer blijven? Die vraag verbaasde mij, want o ze was soms zo geïrriteerd door mijn minimale Spaans. Eergisteren nog. We hadden een uitje met de kinderen. Van te voren drinken in een rugzak, schoon goed mee, van te voren naar het toilet, en…..of ik voor het closetpapier wilde zorgen. Tuurlijk. Die procedure ken ik: als het wc papier van de wc op is, zet ik weer een nieuwe rol klaar op de tafel in het hoekje van de klas. Zo grijpt niemand mis als de nood aan de man is.

Daarna gingen we: met zijn zessen op de achterbank gepropt van een taxi. Kinderen op schoot. Anthony, de hartveroverende onruststoker,  viel in de ochtend onder mijn hoede, maar één op één lukt me dat best. De kinderen en ik zijn ongemerkt vertrouwd geworden met elkaar. Het is langzamerhand alsof ik al jaren zo met hen optrek.

87B39E1E-7A1C-4E2A-9592-1A62B92FC405

Een Banda ( een soort fanfare op z’n Peruaans) verwelkomde ons op de plek van bestemming met die ritmische, zich herhalende wijsjes, die echt de pan uitswingen. Juffen, meesters, ouders, kinderen, hadden zich weer op hun feestelijkst uitgedost, want waar een feest is, zijn er altijd mensen en kinderen in dansklederdracht. We vierden  de dag van de inclusion: een soort-iedereen- hoort-erbij-dag. Veel kinderen met het syndroom van down en andere handicaps. Zoals bij alle feesten hier, ook veel toespraken. En altijd gangmakers, verklede mensen die het publiek opzwepen tot meedoen en reacties. Daarna was het tijd voor dansjes, een karaoke lied, of een andere activiteit waarbij de kinderen hun activiteit aan het grote publiek liet zien.  iedereen had het naar zijn zin.

En toen vroeg juf Roxana: ‘Vilma, waar is het wc papier?’
‘ Wc papier?’
Ja Mathias moest dringend naar de wc en ze moest hem schoonmaken.
O ze was echt nijdig toen ik zei dat de wc rol klaarstond op de vertrouwde plek op de tafel in de klas. Ze kan zo donker kijken. Hoofdschuddend en bijna stampend van kwaadheid ging ze bij haar andere collega’s na of er nog wc papier was. Ondertussen was Mathias al nat.
Ik vond het echt heel vervelend voor haar.
Aan het einde van de dag toen de kinderen allang waren opgehaald en wij alleen in de klas achterbleven ben ik er op terug gekomen.
Ik zei dat ik het mij echt heel erg speet. En dat het natuurlijk niet goed was gegaan. Maar…..wilde zij voortaan alsjeblieft belangrijke zaken die ook nog buiten de routine vielen, nooit/ nunca meer aan mij vragen! Ze schoot in de lach. En ik ook. Zover zijn we dan toch maar samen gekomen.
En dat Søren, de leerling die niet van de afwijkingen houdt en die het daarom zo moeilijk met mij heeft, eergisteren zijn moeder naar mij toetrok en zei: ‘Mam, dit is Vilma’, ontroerde mij gewoon. En zeker nu ik wegga, merk ik dat de leerlingen en ik een plek bij elkaar verworven hebben. En zelfs de moeders vragen aan mij of hun zoon of dochter naar de speelplaats mag, als de juf er niet is om die order te geven.     ‘ Si, si. ‘

Er moet ook gezegd worden dat Julio, zeker in het begin, een wereld van verschil heeft gemaakt voor mijn verblijf hier. Ik was echt een muis hoor: ik  wilde er zo graag op uit, maar moest daarvoor zoveel denkbeeldige beren overwinnen. Een beer was een hele serieuze: geen richtingsgevoel en geen gen voor kaartlezen. En dan wil je dus de omgeving verkennen. Julio was met recht mijn gia en onmisbaar. En pas sinds kort heb ik ontdekt hoeveel ik van de onmiddellijke omgeving heb gezien, vergeleken met andere vrijwilligers die hier zelfs veel langer zijjn. Zij komen daar helemaal niet aan toe. Er zijn altijd wel activiteiten, clubjes en ontmoetingen met elkaar, maar zoals je vakantie viert. Een enclave buitenlanders op een vreemde plek die elkaar dan opzoekt, maar hoe aantrekkelijk ook: dat wilde ik nu net niet: ik wilde een soort alledaags leven elders en hoe gaat dat dan?

Nou dat gaat vanzelf: het ontvouwt zich als het ware en jij maakt er al onderdeel van uit, passend bij hoe je bent, en wat al een beetje in je besloten ligt, maar dat heb je eerst nog helemaal niet door.
Maar hoe geruststellend is dat: jouw plek is er al. En de mogelijkheden zijn er ook al. En er is ook nog voor elk wat wils. En voor bange muizen zoals ik, zijn er zelfs helpers die op een later moment de muis weer nodig hebben. En zo hangt alles met alles samen. Als er een ding is waarin ik gevoed en bevestigd ben, dan is het dat er overal mensen zijn die in de grond van de zaak niet zo veel van elkaar verschillen. We doen allemaal met wat voorradig is en dat is al meer dan genoeg. O, ik kan zo herkauwen.

Een huishoudelijke mededeling nog: ik ga over op traveldiaries, want mijn ruimte voor foto’s is op. Ik heb erg mijn best gedaan om er ruimte bij te kopen, maar de knop daarvoor functioneert niet. De helpdesk reageert niet, contact ook niet. Ben er al weken af en aan mee bezig  en zo onderhand ben ik er klaar mee. Als ik het goed heb, kan ik mijn volgers eenmalig op traveldiaries toevoegen en dan is het voor elkaar. Ik ga er mijn best voor doen.

2 reacties op “Laatste dagen

  1. Dat worden tranen als Vilma straks in de bus stapt:)) Ik zie in jou trouwens eerder een nieuwsgierige en nuttige spitsmuis:)) Veel plezier en sterkte met loslaten en genieten van je nieuwe omgeving en rol als ervaren traveler-turista in Peru. x

    • Ga ik absoluut doen: genieten van mijn nieuwe omgeving. En nog later genieten van ‘me eige casa’ en alle lieverds die ik daar ken.

Reacties zijn gesloten.